Strona Angielska

Ewa Stachniak

Navigation Menu
 

Ewa Stachniak, z urodzenia wrocławianka, absolwentka anglistyki Uniwersytetu Wrocławskiego i Uniwersytetu McGill w Montrealu. Od 1981 roku mieszka w Kanadzie.

   
   
   
   
   

Książki

Więcej »

Bogini tańca w Polskich mediach

Bogini tańca w Polskich mediach

Posted by on Maj 24, 2017

Polskie Radio Rzeszów 15 czerwca 2017r, o Bogini tańca rozmawia ze mną Andrzej Zajdel

 

Lublin:

Stop Kultura. Lublin, 9 czerwca, 2017. Program Anny Dudy-Gocel.

 

Radio Wrocław: rozmawiam z Anną Fluder z Radia RAM

Portal: Kobieta po 30: „Bogini tańca” Ewy Stachniak– książka, która na nowo pozwala uwierzyć w siłę pasji

Portal: Matras: Opowieść o wspaniałej tancerce i niezwykłej kobiecie.

Portal Ateleia: „Bogini tańca”. Niezwykła historia Bronisławy Niżyńskiej.

Warszawa: Rozmawiam z Teresą Drozdą w Radiu dla Ciebie:

Wieczór RDC: „Bogini Tańca”

Więcej

Bronisława Niżyńska — polskie ślady

Posted by on Maj 8, 2017

Podczas pracy nad Boginią tańca –głównie w archiwum Biblioteki Kongresu w Waszyngtonie– natrafiłam na wiele polskich śladów mojej bohaterki. Dla polskich czytelników przygotowałam kilka takich akcentów.

To z Teatru Wielkiego gdzie Wacław i Bronia są uhonorowani rzeźbą z Fauna.

 

Więcej

Choreografia Bronisławy Niżynskiej

Posted by on Maj 8, 2017

W 1914 Bronisława (Bronia) Niżyńska została choreografem. Nie zachowały się niestety żadne zdjęcia z jej pierwszych baletów z Petersburga i Kijowa, ale istnieją obrazy Vadima Mellera, który malował swoje wersje tanecznych wizji Broni.

1919: Bronia Nijinska w Tańcu Mefistofelesa.

Les Noces, choreografia Bronisławy Niżyńskiej, muzyka Igor Strawiński: premiera czerwiec, 1923, w Paryżu. Rekreacja baletu  przez Teatr Maryjski.

Więcej

Boginii tańca–rozmowa z Joanną Sokołowską-Gwizdka:

Posted by on Mar 14, 2017

Joanna Sokołowska-Gwizdka: W styczniu w Kanadzie ukazała się Pani najnowsza książka „The Chosen Maiden”. Polska premiera „Boginii tańca” planowana jest na maj tego roku. Co zafascynowało Panią w słynnej tancerce Bronisławie Niżyńskiej, że zajęła się Pani tą postacią?

Ewa Stachniak: Przede wszystkim jej niezwykła siła i zaangażowanie w sztukę, której poświęciła życie. W jej pokoleniu kobiet, nie było to aż tak częste, choć Bronisława dojrzewała wśród światowej sławy baletnic, takich jak Anna Pawłowa, Tamara Karsavina, czy Matylda Krzesińska. Poza tym była córką polskich tancerzy którzy wyjechali do Rosji „za chlebem” i zawsze żyli na granicy kultur. Zafrapowało mnie także, że na całym jej życiu zaważył cień sławy brata. Wacław, Bóg Tańca, jak o nim mówiono, od dziecka uznawany był za wyjątkowy talent. Jego młodsza siostra wiele się od niego nauczyła, ale aby stać się dojrzałą artystką musiała poszukać własnej artystycznej drogi. I to właśnie zrobiła.  MORE

Więcej

Premiera 20 maja 2017–Warszawskie Targi Książki

Posted by on Gru 10, 2016

Bogini tańca: Bohaterką i narratorką powieści jest Bronisława Niżyńska, utalentowana młodsza siostra Wacława, tancerka a od 1921 roku choreografka Baletów Rosyjskich–zespołu baletowego założonego w 1909 przez rosyjskiego impresaria  Siergieja Diagilewa. W 1913 roku to ona miała tańczyć Wybraną podczas słynnej premiery Święta Wiosny, lecz los miał dla niej inne, nie mniej ambitne plany…

 

 

Więcej

O Cesarzowej Nocy w mediach:

Posted by on Lis 24, 2014

Urszula Pawlik w Onet.wiem

To władczyni, o której z pewnością nie powiedziano jeszcze ostatniego słowa, która jeszcze przez wiele lat będzie wzbudzać emocje, pobudzać wyobraźnię i, co nieuniknione, powracać w kolejnych odsłonach takich, jak najnowsza książka Ewy Stachniak „Cesarzowa nocy”. W tej opowieści poznajemy cierpiącą kobietę u schyłku życia, która dużo przeszła, która potrafi kochać, dochować na swój sposób wierności, tęsknić i pragnąć, która ma marzenia i słabości, przeżywa wzloty i upadki. Spotykamy władczynię z krwi i kości, która nigdy nie przestała być kobietą… I to jaką!

Barbara Lekarczyk-Cisek: kulturaonline.pl

Katarzyna Wielka w powieści Stachniak jest w istocie władczynią i kobietą wielkiego formatu: mądrą, wrażliwą, stanowczą i konsekwentną, wymagającą od siebie i od innych.

Ponieważ mamy do czynienia z powieścią, a nie z dokumentem, pisarka nasyca narrację psychologią, która pozwala lepiej zrozumieć postępowanie bohaterki, poznajemy bowiem jej najgłębsze myśli, których publicznie nie wypowiada, nie ufając do końca nikomu. Istotne i bardzo wartościowe jest także nasycenie powieści kolorytem lokalnym – rosyjskimi obyczajami i realiami historycznymi. Dzięki powieści wiemy, jak wyglądał dzień na cesarskim dworze, jak się ubierano przy różnych okazjach, jakie potrawy podawano szczególnym gościom, jak spędzano czas, a także na co chorowano i jak się leczono.
I jest też obecny wątek refleksji dotyczącej starości i umierania, który – podobnie jak potrzeba kochania i bycia kochanym – odnosi się wszak nie tylko do tytułowej bohaterki, ale do każdego człowieka.

Radio Dla Ciebie: Rozmowa z Teresą Drozdą–podcast.

Więcej